Στον πόλεμο…

Posted: 23/05/2011 in ΕΛΛΑΔΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ετικέτες: , ,

…αναζητούνται ήρωες, αντί «σωτήρες»

Ακούγοντας τις τελευταίες ομιλίες του Πρωθυπουργού (ΣΕΤΕ 5/5, Απαντήσεις του Πρωθυπουργού στη Βουλή 6/5) αλλά και άλλες που έχει κάνει από τότε μέχρι σήμερα, βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώσω ότι υπάρχουν πλέον αρκετά στοιχεία που συνηγορούν στο ότι ο άνθρωπος έχει εισέλθει στον προθάλαμο ενός σοβαρού κλονισμού της συναισθηματικής και συνεπακόλουθα ψυχολογικής σταθερότητάς του. Στην ίδια κατάσταση πιθανώς να έχει περιέλθει και ο στενός πυρήνας των συνεργατών του.
Δεν είμαι ειδικός ψυχολόγος ή ψυχίατρος, είμαι όμως αρκετά έμπειρος παρατηρητής – ως δημοσιογράφος – της ανθρώπινης συμπεριφοράς και δη εκείνων που ασχολούνται με την πολιτική. Για εκείνους που δεν θα τους είναι εύκολο να πάρουν στα σοβαρά αυτά που σε τούτο το κείμενο γράφω, θα τους παρακαλούσα να παρακολουθήσουν την επιχειρηματολογία που ακολουθεί και ας αποφασίσουν στο τέλος, αν θα πρέπει οι σχετικές απόψεις να απορριφθούν…

Α) Κατ’ αρχάς θα προσκαλούσα να αναλογισθούν οι αναγνώστες πόσο φυσιολογικό είναι να ασθενήσει κανείς ψυχικά, έστω και παροδικά, όταν για μεγάλο χρονικό διάστημα εργάζεται υπό συνθήκες μεγάλης «πίεσης».
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Γ. Παπανδρέου δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια υπό συνθήκες πολύ αγχωτικές για τον ίδιο, και μάλιστα το επίπεδο του στρες στο οποίο υποβάλεται είναι αυξανόμενων ρίσκων και κινδύνων, σε σχέση με τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει. Αυτά τα τελευταία, δεν αναφέρονται για να προκληθεί η συμπάθεια στο πρόσωπό του, αφού κατά τη γνώμη
μου, ο πολιτικός οφείλει να διαθέτει αυτογνωσία και να επιζητά/διεκδικεί αξιώματα μέχρι εκείνου του σημείου που μπορεί να αντέξει τις ευθύνες που εμπεριέχουν για τον ίδιο. Αλλιώς, εκτός από αποτυχημένος, διαπιστώνεται και ως αλαζονικός. Θυμίζω ότι από το 2007 έχει κινδυνέψει να «τελειώσει» πρόωρα η πολιτική καρίερα του και ταυτόχρονα η ιστορία της οικογένειας του στην
πολιτική, ενώ από το 2009 έχει βρεθεί στη θέση να υπογράφει ως επικεφαλής Κυβέρνησης τις επαχθέστερες συνθήκες για τον τόπο και τους πολίτες στην νεότερη ιστορία της χώρας.

Β) Σε αυτές τις ομιλίες που μνημονεύονται στην εισαγωγή λοιπόν, ο κ. Παπανδρέου διατύπωσε την απόφασή του – όπως είπε – να προχωρήσει τη χώρα μπροστά (;) με όσους το επιθυμούν… Μάλιστα, όποτε φθάνει ο λόγος του σε αυτό το σημείο (γιατί από τότε το συγκεκριμένο εδάφιο το έχει επαναλάβει με αφορμή άλλων ομιλιών) προσπαθεί να εμπνεύσει αποφασιστικότητα, παριστάνοντας τον δυναμικό, με ύφος ανάλογο του περιεχομένου του κειμένου που διαβάζει.
Κατά τη γνώμη μου, πολιτικός που διατηρεί ακόμα τη νηφαλιώτητα του και που πιστεύει στη δημοκρατία και δη στις αρχές του σοσιαλισμού – έστω κατά τα προσχήματα – οφείλει να γνωρίζει ότι ο ηγέτης στις πολιτισμένες κοινωνίες προχωρά με εκείνους που προεκλογικά έχει υποδείξει στο λαό ότι θα είναι οι συνεργάτες του σε περίπτωση που εκλεγεί και τους νομίμως εκλεγέντες βουλευτές του, άντε και μερικούς συμβούλους. Επίσης, οφείλει να γνωρίζει ότι «προχωρά» μόνο για όσο καιρό ισχύουν οι εντολές από τον λάο και κυρίως, με βάση το πρόγραμμα που έχει καταθέσει προεκλογικά.

Αν δεν τα καταφέρνει, είτε επειδή δεν τα καταφέρνουν εκείνοι που έχει επιλέξει, είτε επειδή δεν τα καταφέρνει ο ίδιος, είτε και τα δύο, οφείλει να παραιτείται τουλάχιστον από το να εκφωνεί τέτοιους λόγους. Όμως, όταν τελικά καταλήγει να διατυπώνει με στόμφο και με τρόπο εμφανώς αταίριαστο με τα πολιτικά χαρακτηριστικά του, τέτοιες απειλητικές μεγαλοστωμίες, δεν πρέπει να καταλάβουμε ότι κάτι του συμβαίνει;

Γ) Επίσης, ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου είναι επικεφαλής μίας επικοινωνιακά σχεδιασμένης προφανούς προσπάθειας να πείσει την κοινωνία ότι ο ίδιος και κάποιοι άλλοι του στενού πολιτικού κύκλου του δρουν ως σωτήρες του τόπου και όχι απλά ως πολιτικοί με αυτονόητα και θεσμοθετημένα από νόμους καθήκοντα. Ξεχνά ο κ. Παπανδρέου ότι τους πολιτικούς που έδρασαν σωτήρια για έναν τόπο, τους αναγορεύει η ιστορία και τα γεγονότα, όταν κατασταλάξουν.
Δεν μπορεί όμως να νιώθει «σωτήρας» ένας πολιτικός προληπτικά. Να αυτοπροσδιορίζεται και αυτοαναγορεύεται δημόσια σωτήρας του τόπου. Δεν είναι λογικό. Τουναντίον, είναι δηλωτικό διατάραξης της ισορροπίας της σκέψης του. Σημαίνει ότι το πρωί ξυπνά και πιστεύει ότι δεν έχει να κάνει με τον καλύτερο τρόπο μία δουλειά, αλλά έχει τη ψευδαίσθηση ότι τον οδηγεί κάποια θεία φώτηση να κάνει εκείνα που πιστεύει ότι είναι καλά για τους πολίτες, αλλά χωρίς να είναι απαραίτητη η συγκατάθεση των πολιτών. Μάλιστα, οι πολιτικοί, όταν πέσουν σε αυτή την ψυχολογική διαταραχή ισχυρίζονται ότι οι πολίτες δεν γνωρίζουν τι είναι καλό για την πατρίδα, ακόμα, ότι στο μέλλον θα τους καταλάβουν ή και ότι η ιστορία θα τους δικαιώσει αργότερα για τις πράξεις που έκαναν, παρά την θέληση των πολιτών.

Ο πολιτικός που νιώθει σωτήρας, σημαίνει ότι έχει πάψει να αφουγκράζεται τους ανθρώπους, τις εξελίξεις και τα γεγονότα και δρα με βάση την «σωτήρια» αποστολή του, ακόμα και όταν του έχει ξεφύγει ο έλεγχος πλήρως και άγεται και φέρεται. Σημαίνει ότι κάθε άλλη πολιτική πρόταση και κάθε πολιτικό που δεν ανήκει στην «ομάδα σωτηρίας» τα μέλη της, τον αντιμετωπίζουν υποτιμητικά. Τελικά σημαίνει, ότι οι «σωτήρες» κάθε πολιτική πράξη τους, ακόμα και τις πλεόν αποτυχημένες, δεν τις σκέφτονται, δεν τις αναθεωρούν, αλλά τις βαφτίζουν «αναπόφευκτες» μέρος του σχεδίου «σωτηρίας»
το οποίο μόνο αυτοί γνωρίζουν, το οποίο μόνο αυτοί μπορούν να εφαρμόσουν. Τα θύματα των λαθών τους τα λογαριάζουν ως παράπλευρες απώλειες στη διαδρομή για την επίτευξη ενός «ανώτερου» σκοπού που μπορούν να φέρουν σε πέρας μόνο οι ίδιοι.

Δ) Επιπλέον, έχει αξία να καταφραφεί ότι άνθρωποι με εξουσία που έχουν περιέλθει σε τέτοια κατάσταση σύγχυσης, δεν διατυπώνουν ήπιο και στρωτό λόγο, ενώ η επιχειρηματολογία τους είναι ασυνεπής και αντιφατική και τελικά αυτοακυρωτική. Για παράδειγμα, ο κ. Παπανδρέου από το βήμα της Βουλής απευθυνόμενος σε αρχηγό κόμματος που προηγούμενα του είχε ασκήσει κριτική, τον ρώτησε απειλητικά και γεμάτος αγανάκτηση: «θέλετε να φύγουμε από το μνημόνιο; Να φύγουμε! Μόνο που μετά δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις. Αυτό θέλετε; Να μην έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις;» Κατά τη συγκεκριμένη αντιπαράθεση του στη Βουλή ο κ. Παπανδρέου διατύπωνε τον λόγο του πλήρης φόρτισης και με εμφανή τα χαρακτηριστικά στο πρόσωπο του, κάποιου που έχει τη βεβαιότητα ότι αξίζει να δώσει όλες τις δυνάμεις του στο ερώτημα αυτό, κάποιου που πιστεύει ότι το συγκεκριμένο επιχείρημα δεν μπορεί να απαντηθεί με τίποτα από τον πολιτικό του αντίπαλο, ότι ο πολιτικός του αντίπαλος τώρα είναι πολύ στριμωγμένος σαν το ποντίκι στη γωνία. Στην ουσία, προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του ότι με τις «σωτηριολογικές» αποφάσεις του, δεν οδήγησε τον τόπο σε χειρότερη κατάσταση από αυτή που τον παρέλαβε. Το εμφανές πάθος στην εκφορά του λόγου του, δεν ήταν από την πίστη στα επιχειρήματά του,
αλλά από την επίμονη προσπάθεια να κατανικήσει τις πολιτικές εμμονές του.

Διότι πως αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κανείς ότι τολμούσε να διατυπώνει τα ερωτήματα αυτά; Ποιος άλλος εκτός από έναν άνθρωπο σε διαταραχή, θα τολμούσε να διερωτάται αν ο πολιτικός του αντίπαλος θα επιθυμούσε το αποτέλεσμα που επέφεραν οι δικές του πολιτικές πράξεις;
Ο κ. Παπανδρέου ρωτούσε, αν ο κ. Τσίπρας θέλει να μην πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις. Μα, δεν ήταν ο κ. Τσίπρας που εξελέγη στις εκλογές του 2009 λέγοντας ότι λεφτά υπάρχουν (για να
πληρώνονται απρόσκοπτα οι μισθοί και οι συντάξεις). Δεν ήταν ο κ. Τσίπρας που λίγο αργότερα δεν φρόντισε να αντληθούν από την αγορά τα χρήματα που χρειάζονταν για τη λειτουργία του Κράτους. Δεν ήταν ο κ. Τσίπρας που συμφώνησε το μνημόνιο χωρίς ουσιαστική διαπραγμάτευση, ώστε να είναι βιώσιμο και να μπορούν να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις. Δεν ήταν ο κ. Τσίπρας που αποφάσισε να υπογραφεί το μνημόνιο μόνο με τις ψήφους του κυβερνητικού κόμματος, παρά του ότι αναλαμβάνονταν δεσμεύσεις που βαραίνουν το σύνολο του Ελληνικού λαού, του πολιτικού κόσμου και της περιουσίας της χώρας για τα επόμενα χρόνια. Δεν ήταν ο κ. Τσίπρας που απέτυχε να κυβερνήσει με τρόπο ώστε το μνημόνιο να αντέξει και να υπάρχουν χρήματα, για να μη χρειάζεται τώρα δεύτερο, επαχθέστερο μνημόνιο. Για όλα τα παραπάνω αποφάσισε ο κ. Παπανδρέου. Αν απέτυχε, οφείλει να παραιτηθεί αμέσως. Δεν μπορεί όμως να μεταφέρει δια ερωτημάτων τις δικές του αποτυχίες, τα διλλήματα που απάντησε μόνος του, εναντίον άλλων, όποιοι και αν είναι αυτοί.
Είναι σαν να κατηγορεί ο Νέρωνας την αντιπολίτευση, επειδή δεν έστερξε στην πυρόσβεση της Ρώμης!!!

Τώρα ζητείται συναίνεση

Γιατί άραγε; Κατά τη γνώμη μου, αφενός διότι απέτυχε παταγωδώς το πρώτο μνημόνιο και γι’ αυτό χρειάζεται και δεύτερο που θα αποτύχει και αυτό γιατί βασίζεται στο πρώτο που απέτυχε επίσης.
Αφετέρου διότι:
α)
χρειάζεται επειγόντως να υπονομευτεί ακόμα περισσότερο από όσο έχει τρομοκρατηθεί η λαϊκή αγανάκτηση ευρύτατων κοινωνικών ομάδων που, ούτως ή άλλως έχουν εξαπατηθεί τις τελευταίες δεκαετίες από τις κυβερνήσεις, οι οποίες νοιώθουν ότι εξαπατούνται και τώρα, που υποτίθεται ότι οι «σωτήρες» δεν λένε τα ίδια ψέματα με εκείνα του παρελθόντος. Αν δεν υπάρξει η δήθεν «συναίνεση», είναι ζήτημα ελάχιστου χρόνου να προκύψουν λαϊκές αντιδράσεις (το «σύστημα», εκτός από την δικομματική ή διακομματική συναίνεση, έχει ακόμα μία εφεδρεία, την συγκρότηση κυβέρνησης εκ προσωπικοτήτων. Και με αυτή τη φενάκη, θα θελήσουν να κερδίσουν ακόμη λίγο πολιτικό χρόνο).

β) Χρειάζεται απαραιτήτως να γίνουν ορισμένες διορθώσεις στο κείμενο και στον τρόπο έγκρισης του μνημονίου υπ’ αριθμό 1. Πρώτη από όλες είναι η αντιμετώπιση του συνταγματικού προβλήματος που δύναται να ακυρώσει τις αξιώσεις των δανειστών μας σε περίπτωση μερικής ή ολικής χρεοκοπίας, αφού ο κ. Παπανδρέου δεν είχε ούτε λαϊκή εντολή για να υπογράψει το μνημόνιο, ούτε αυτό ψηφίστηκε με αυξημένη πλειοψηφία από την Βουλή των Ελλήνων.

γ) Χρειάζεται να μεταβιβαστούν, όσο υπάρχει πολιτικός χρόνος ακόμα σε Ελληνικές κυβερνήσεις δυνάμενες να υπογράψουν παραχωρήσεις, ορισμένα περιουσιακά στοιχεία της χώρας σε συγκεκριμένα διεθνή ιδιωτικά συμφέροντα και όχι απλώς σε οποιαδήποτε ιδιωτικά συμφέροντα.

δ) Σπουδαιότεροι από τους παραπάνω λόγους είναι άλλοι που συνδέονται με διεθνείς οικονομικές υποθέσεις, των οποίων τις εξελίξεις τους επηρεάζει ακόμα το Ελληνικό πρόβλημα.

Η συναίνεση σε μία πολιτική που απέτυχε στην πράξη και η οποία δεν εξυπηρετεί την εξασφάλιση ανοικτού δρόμου για εθνική ανάταξη κατ’ αρχάς της εθνικής αξιοπρέπειας και στη συνέχεια της εθνικής οικονομίας, αποτελεί τον μεγαλύτερο παραλογισμό, αλλά και το πλέον παράλογο αίτημα του κ. Παπανδρέου.

Η λέξη «συναίνεση» έχει ωστόσο αξία

Με δεδομένη την κατάσταση «πολέμου» στην οποία λένε ότι βρισκόμαστε, θα είχε νόημα να αντιστραφεί το διακύβευμα της επιζητούμενης συναίνεσης: αντί να ζητείται συναίνεση για το δεύτερο μνημόνιο, η κυβέρνηση να δώσει τη συναίνεση της σε εκείνες τις δυνάμεις που προτείνουν αντίθετες πολιτικές προς το «μνημονιακές», για διέξοδο από την κρίση.
Υπάρχει κόστος και ίσως είναι μεγαλύτερο για να επιλέξει κανείς το δρόμο της επώδυνης αλήθειας, από τον δρόμο της καταστροφικής παραμυθίας. Πρέπει όμως να αποφασίσουμε ότι οι επιλογές που έχουμε να κάνουμε τώρα, αφορούν το μέλλον.
Ως μοιραίες γενιές, εμείς οι διαχειριστές του «σήμερα», είτε θα διασφαλίσουμε ότι τα παιδιά μας θα μπορέσουν να ξανακτίσουν μία καλύτερη χώρα, είτε θα επιλέξουμε τον δρόμο μίας διαρκούς μιζέριας σε
μία χώρα που δεν θα δίνει ευκαιρίες για μία αξιοπρεπή ζωή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s