στην περίοδο της άμεσης επιθετικότητας σε μεγάλες χώρες
Η νέα επιθετική πολεμική δραστηριότητα που εκτυλίχθηκε από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στο τέλος Φεβρουαρίου (2026), εναντίον του Ιράν, δεν αφορά σε μεμονωμένη ενέργεια, αλλά σε νέα φάση της σταθερής προσπάθειας των ΗΠΑ και των πιο στενών συμμάχων που διαθέτει στον κόσμο, να προλάβουν την υποχώρηση της επιρροής τους από την πιο κρίσιμη περιοχή παραγωγής σταθερών οικονομικών συμφερόντων τους στον κόσμο, δηλαδή, από τη νοτιοδυτική Ασία, την περιοχή των πετρελαίων και του αερίου αραβικής προέλευσης.
Το Ισραήλ είναι ένα κράτος που στη σύγχρονη εποχή κατασκευάστηκε για να αποτελέσει τον δυτικότροπο, δυναμικό «φύλακα» των συμφερόντων των Ευρωπαίων και στη συνέχεια, των Αμερικανών στην ευρύτερη περιοχή, με την αξιοποίηση του κινήματος του σιωνισμού που αναπτυσσόταν σταθερά και εντατικά από τα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού.
Τώρα, το Ισραήλ αξιοποιεί την αγωνία των πολιτικο-οικονομικών κέντρων συμφερόντων των ΗΠΑ, που παρακολουθούν πρώην αναπτυσσόμενες χώρες να επεκτείνονται καταλαμβάνοντας περιοχές συμφερόντων τους σε όλο τον κόσμο, προκειμένου να αυξήσει την εδαφική του κυριαρχία, χωρίς την οποία θεωρεί ότι είναι καταδικασμένο να φθίνει τις δεκαετίες που έρχονται. Με λίγα λόγια, η αγωνία και η εκμετάλλευση άλλαξαν πλευρά εντός της δυτικής αυτοκρατορίας.
Οι ΗΠΑ δεν φαίνονται να έχουν σχέδιο μακράς πνοής για την εν λόγω περιοχή, ούτε τους απαραίτητους πόρους για να το υποστηρίξουν. Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ υστερεί σε δυνατότητες επιτήρησης των όποιων κερδών προσωρινά αποκομίσει, ενώ μεγάλα τμήματα του πληθυσμού του δεν μπορούν να συνεχίσουν για πάντα να ανέχονται να ζουν υπό τον κίνδυνο πολέμου ή απειλής πολέμου. Δεν πρόκειται για απελπισμένους ανθρώπους, αλλά για εκπαιδευμένους σε δυσκολίες, πλην όμως δυτικότροπους στις βιωτικές απαιτήσεις και τα όρια στην υπομονή που από καιρό έχουν ξεπεραστεί.
Συνεπώς, κατά την εκτίμησή μας, ακόμη και αν ΗΠΑ και Ισραήλ καταφέρουν να πετύχουν κάποιες από τις επιδιώξεις τους με την επίθεση στο Ιράν, θα είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτά τα κράτη να διατηρήσουν τον όποιο έλεγχό τους για μακρύ χρονικό διάστημα. Η επιθετική ανάπτυξη μεγάλων χωρών της Ασίας που διαθέτουν πολυάριθμο πληθυσμό και πόρους, δηλαδή συνιστούν προσοδοφόρες αγορές αυτοτελώς, διαθέτουν εκτεινόμενη και εντεινόμενη τεχνολογία και νεανικό δυναμισμό, και για τους λόγους αυτούς ασκούν αναγκαστική εξωστρέφεια, δεν είναι εύκολο να αναχαιτισθούν.
Μάλλον, βρισκόμαστε σε μία από αυτές τις στιγμές της ιστορίας όπου οι παλαιές δυνάμεις —με όση κεκτημένη δυναμική έχουν— κατορθώνουν μια κορύφωση της ανάσχεσης που επιδιώκουν, αλλά πολύ σύντομα, η εξέλιξη με τη διαλεκτική της νομοτέλεια θα κυριαρχήσει.
Κ.Δ. | 06.03.26
ΚΩΣΤΑΣ Ν. ΔΡΑΓΑΤΗΣ 