Η βία αντικαθιστά το οξυγόνο;
Φανταστείτε να είστε ένα πολιτισμένο, σκεπτόμενο «ον» που δεν ζούσε στον πλανήτη Γη και ότι ερχόσασταν από έναν κόσμο όπου έχουν από καιρό λυθεί τα ζητήματα ανταγωνισμού, πολέμου, πλούτου και φτώχειας. Όμως, ας υποθέσουμε ότι κάποιες «υποχρεώσεις» σάς ανάγκασαν να διαμείνετε στη Γη για τα τελευταία επτά χρόνια. Στο σπίτι που σας φιλοξενούν έχετε τηλεόραση, υπολογιστή, κινητό τηλέφωνο και μία οικογένεια μεσοαστική, με άτομα όλων των βασικών ηλικιών να την απαρτίζουν.
Θέλω να κλείσετε τα μάτια και να σκεφτείτε τι είδους σοκ θα είχατε εδώ και πολύ καιρό υποστεί, αν είχατε βιώσει και παρακολουθήσει αυτά που έχουμε ζήσει τα τελευταία επτά χρόνια: εξελισσόμενη κλιματική κρίση, «απόνερα» της μεγάλης οικονομικής κρίσης της προηγούμενης δεκαετίας με πτωχεύσεις και ακρίβεια να διογκώνονται σήμερα, πόλεμο στη Συρία, στην Ουκρανία, γενοκτονία στη Γάζα, πόλεμο στο Ιράν (κλπ), υγειονομική κρίση λόγω διάδοσης του COVID-19, βαθύτατη κρίση ατομικισμού, βαθύτατη υποχώρηση του πολιτισμικού και μορφωτικού μέσου επιπέδου, ραγδαία διάδοση του νεοναζισμού (ή του μετρο-νεοναζισμού) ως πολιτικής φόρμας για τη διαχείριση των κοινών, κλιμακούμενη σύγκρουση για τη διατήρηση παγκόσμιων οικονομικών μονοπωλίων και επικρατειών· άλλως, κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας.
Έχετε αποχωρήσει βιαστικά από τον πλανήτη
ή είστε ακόμη εδώ και διαβάζετε αυτές τις γραμμές;
Ο τελευταίος πόλεμος εναντίον του Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ (σ.σ.: και πολλές άλλες χώρες που υποστηρίζουν), όπως έγραψα σε προηγούμενο κείμενό, αποτελεί μία πρωτόγνωρη αναβάθμιση της βίας στη Γη. Διαθέτει πολλά ειδικά, ανεπανάληπτα χαρακτηριστικά, όπως το ότι οι κύριες επιθετικές δυνάμεις δεν βρίσκονται πλέον πίσω από έναν proxy σύμμαχό τους που διεξάγει τον πόλεμο γι’ αυτές εναντίον αντίπαλων συμφερόντων, αλλά αυτές οι επεκτατικές, επιθετικές δυνάμεις βρίσκονται πρωταγωνίστριες, καθώς οι μικρότερες φίλιες τους δυνάμεις (σ.σ.: περιφερειακές και proxy) βρίσκονται πίσω τους να υποστηρίζουν… άναυδες, απροετοίμαστες, συρόμενες και κυρίως, χωρίς κανένα σχέδιο.
Οι ηγεσίες των επιτιθέμενων, λίγο-πολύ, βρίσκονται στην κατάσταση που περιγράψαμε. Η κατάσταση των πολιτών/πολιτιδών στις χώρες της επιτιθέμενης πλευράς είναι κατά πολύ χειρότερη. Εκτός από κάποιες ολιγομελείς ελίτ συμφερόντων, ο υπόλοιπος πληθυσμός παρακολουθεί εμβρόντητος, ανήσυχος, αποσβολωμένος, ήπια σοκαρισμένος, διότι έχει «εκπαιδευτεί» με μηχανισμούς να αφομοιώνει τα συνεχή χυδαία σοκ που παράγουν οι ηγεσίες τους, που κάθε φορά χειροτερεύουν.
Το νέο επίπεδο ολιστικής βίας
Το επίπεδο της βίας που συνιστούν τα ίδια τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν (σ.σ.: Τραμπ, Νετανιάχου, πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά, καθηγητικά στελέχη της «ομάδας» τους) και τα αποτελέσματα των πράξεών τους (σ.σ.: εκρήξεις, φωτιές, δολοφονίες, θάνατοι, παιδοκτονίες, γενοκτονίες, απαγωγές, καταστροφές, προσφυγιά, φτώχεια, ρύπανση κλπ) αποτελούν ένα πρωτοφανές «πυρηνικό» συνονθύλευμα. Χαριεντίζεται σε «ζωντανή» μετάδοση με τον πυρηνικό πόλεμο που συνιστά πια το πιο κοντινό επόμενο βήμα. Δεν θα διστάσει να το επιλέξει ο πρώτος διεφθαρμένος, αμόρφωτος, κυνικός, εξαρτημένος από λόμπι, επιτιθέμενος που θα καταλάβει ότι αποτυγχάνουν παταγωδώς τα σχέδιά του να διατηρήσει την παλαιά κυριαρχία της τάξης συμφερόντων που εκπροσωπεί.
Ο αρνητικός μετασχηματισμός, η αφόρητη κλιμάκωση του επιπέδου της επιδεικνυόμενης βίας – σε «ζωντανή» μετάδοση – με την τελευταία επίθεση των ΗΠΑ/Ισραήλ εναντίον του Ιράν, δεν αφορά μόνο στον πολεμικό τομέα. Αφορά στην αρνητική αναβάθμιση της βίαιης γλώσσας των εμπλεκόμενων ηγεσιών, αφορά στην δυσθεώρητη μεγέθυνση της κυνικότητας με την οποία αντιμετωπίζεται αυτό το παγκόσμιο θέμα από θεσμούς (π.χ. Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ, Ευρωπαϊκή Ένωση, διεθνείς οικονομικές ενώσεις, πολυεθνικές εταιρείες κ.α.), αφορά στη νέα άβυσσο ψεμάτων, αντιμεταθέσεων ευθυνών, προπαγάνδας που έχουν περιπέσει κυρίως, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης του δυτικότροπου κόσμου.
Αυτό το «πυρηνικό» μίγμα τοξικής, αρνητικής ενέργειας που αποτελείται από όλα τα είδη της βίας σε δραματική όξυνση, ΔΕΝ πρόκειται να αφήσει ανεπηρέαστη την ψυχολογία και οπτική των ανθρώπων. Νέες απάνθρωπες, δυσοίωνες σκέψεις και αφηγήματα παράγονται την στιγμή που γράφονται αυτές τις λέξεις. Είναι σίγουρο ότι θα διαχυθούν το επόμενο διάστημα από τα συστημικά ΜΜΕ για να διαμορφώσουν δήθεν δικαιολογητικά επιχειρήματα για την κορύφωση της βίας, τους δήθεν «αγαθούς» στόχους της (ασφάλεια, οικονομική ευημερία κλπ, κλπ).
Την ίδια στιγμή διαμορφώνονται με νέο απάνθρωπο τρόπο οι συνειδήσεις των πολιτών και πολιτιδών παντού στο κόσμο, αλλά κυρίως στην πλευρά των χωρών του πλανήτη που στηρίζουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Τα εκατομμύρια νέων που παρακολουθούν την κατάσταση και δεν έχουν την τύχη να διαθέτουν «εργαλεία» για τον θετικό μεταβολισμό της νέας κατάστασης (σ.σ.: όπως την μόρφωση και την κριτική σκέψη) είναι βέβαιο ότι θα υιοθετήσουν τη νέα επιδεικνυόμενη βία σαν «φυσικό», απαραίτητο μέσον για την επίτευξη της επιβίωσης και των στόχων τους.
Σε κάθε πράξη της καθημερινής ζωής το ανώτατο στάδιο της βίας, η μεγαλύτερη δυνατή άσκηση βίας είναι δυνατόν να επιδειχθεί από τεράστιο αριθμό ανθρώπων της καθημερινής ζωής, ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα, όπως για το ποιος έχει προτεραιότητα σε ένα φανάρι, σε μία σειρά στην τράπεζα ή το φαρμακείο. Ακόμη και στο σχολείο, η παραμικρή αντίρρηση μαθητή να αποδεχθεί άκριτα εκείνο που της/του λέει ένας άξεστος, βίαιος καθηγητής/τρια ή -από την άλλη μεριά- η προσπάθεια μιας εκπαιδευτικού να επιβάλλει τους κανονισμούς και την τάξη δικαιωμάτων σε ένα σχολείο που έχει συσταθεί μια συμμορία βίαιων νέων, μπορεί να στοιχίσει πολύ ακριβά. Όχι σε εκείνες και εκείνους που αποτελούν τους/τις παραβιαστές/στριες, αλλά σε εκείνες και εκείνους που υποστηρίζουν το άλλοτε αυτονόητο δίκαιο.
Επιδεικνύεται ξεδιάντροπα ότι «δίκαιο» είναι αυτό που μπορεί να επιβάλλει δια της πιο μεγάλης βίας ο γυμνασμένος, ο πλούσιος, ο πανοπλισμένος … και όχι εκείνος/εκείνη που έχουν το δίκαιο. Αυτό το νέο στοιχείο που εμφανίζεται πλέον σαν «φυσικός» κανόνας στην παγκόσμια πρακτική (σ.σ.: που πάντα διαπαιδαγωγεί και διαμορφώνει συνειδήσεις), μας υπαγορεύεται σαν «θεϊκή» αλήθεια που ίσχυε από αρχής του ανθρώπινου κόσμου, την είχε γράψει και ο Θουκυδίδης (σ.σ.: πρόκειται για βολική, όσο και χυδαία διαστρέβλωση του Θουκυδίδη), … και ότι ήρθε απλώς ο καιρός οι σημερινές ηγεσίες του δυτικότροπου κόσμου να έχουν το «θάρρος» να ομολογήσουν και εφαρμόσουν, διότι -τάχα- είναι ρεαλιστές.
Η αλήθεια βέβαια δεν είναι καθόλου αυτή. Τόσο η ιστορία των ανθρώπων, όσο και των ιδεών τους, ομολογεί ότι το δίκαιο επιβάλλουν τελικά εκείνοι οι άνθρωποι που το τεκμηριώνουν με την λογική (σ.σ.: έρευνα, επιστήμη) και που έχουν την θέληση να το υπερασπιστούν με οποιοδήποτε κόστος. Αυτό το κόστος πάντα προκαταβάλλεται, αλλά δεν συνιστά σε καμία περίπτωση ήττα.
Κ.Δ | 12.03.26
ΚΩΣΤΑΣ Ν. ΔΡΑΓΑΤΗΣ 